Ogon:
Osadzony raczej nisko, gruby, pokryty dłuższym włosem od spodu,
sięga niżej stawu skokowego, lekko spadający, od połowy podudzia lekko zgięty.
W ruchu swobodnym uniesiony nieco ku górze, lecz nie zaokrąglony.
Podczas gonu nieco osadzony, zwisa poniżej poziomu.

Kolor (maść) sierści:
Głowa i uszy z wyjątkiem nalotów z obu stron czaszki podpalane,
uszy nieznacznie ciemniejsze od reszty. Nogi, podbrzusze i uda również podpalane.
Korpus czarny lub ciemnoszary, prawie czarny, w staropolskim języku myśliwskim
zwany podżartym. Podpalenie zasadniczo żółte, ma różne natężenie tej barwy
aż do rdzawo - cynamonowej, najbardziej cenionej u ogara polskiego.
Włos biały dopuszczalny w kształcie strzałki przez głowę aż do nosa, na piersiach,
końcach łap i na końcu ogona. W czapraku czarnym, zachodzącym aż na głowę,
wyraźne punkty nad oczami o kolorze podpalenia, czerń zachodząca aż na kufę
dyskwalifikuje ogara polskiego.

Sierść:
Średniej długości, gruba, z gęstym podszyciem, nieco dłuższa na karku,
tylnej części tylnych nóg i na dolnej części ogona.

Budowa:
Wzrost: suki 55 - 60 cm, psy 56 - 65 cm.