Jako pies rodzinny ogar jest uosobieniem spokoju, pozbawiony agresji,
przyjazny dla dzieci, dobry stróż domu - ale to nie pies obronny.
Ogary nie są wybredne pod względem wyżywienia, zaakceptują każde warunki,
wymagają jednak odpowiedniego prowadzenia. Traktując go jako psa rodzinnego
nie zapominajmy, że jest to pies myśliwski. Aby ogar nie "poszedł w las"
jako odpowiedzialni właściciele powinniśmy zadbać o staranną tresurę psa.
Jednak muszę tu zaznaczyć, że często natura jest silniejsza od słowa Pana.

Ogary mają łagodny i wrażliwy charakter. Przymusem oraz krzykiem podczas pracy
nic nie zdziałamy przy żadnej rasie, a tym bardziej z gończym. Dla ogara trzeba
być wyrozumiałym i cierpliwym. Są psami bardzo towarzyskimi, szybko się uczą.
Ogary to indywidualiści, na spacerach zawsze idą "swoją ścieżką" z nosem przy ziemi.
Jako szczenięta bywają energiczne i pełne wigoru do zabawy. Z wiekiem stają się
stateczne i "powolne". Są bardzo opanowane.

Na koniec pozwolę sobie zacytować słowa Leopolda Starzeńskiego, że "ogar jest żywym
zabytkiem kultury polskiej". Zagrożeniem dla tej rasy jesteśmy my sami. Bądźmy zatem
na tyle odpowiedzialni w popularyzacji tej rasy, żebyśmy nie musieli wracać
do starych obrazów i ksiąg w celu przypomnienia sobie, jak kiedyś wyglądał ogar polski.