Reaktywacja rasy ogar polski sięga początku lat pięćdziesiątych XX wieku, tuż po drugiej
wojnie światowej, gdy Płk Kartwik sprowadził z Litwy nieliczne psy pochodzące z jego
przedwojennej hodowli. Wówczas powstają pierwsze hodowle - dzięki ich założycielom
możemy powiedzieć o początkach popularyzacji rasy.

Wzorzec ogara polskiego otrzymał wpis do FCI w 1966 roku pod numerem 52.

Po śmierci Płk Kartawika jego hodowla oparta na linii użytkowej uległa znacznemu rozproszeniu.
Na przełomie lat 70-90 XX wieku możemy zaobserwować znaczny wzrost osobników.
To dzięki sympatykom rasy ogar przetrwał do dziś...

Ogar polski spełnia doskonale rolę psa rodzinnego, jak również psa użytkowego.
Nieliczni myśliwi potrafią docenić jego walory - wytrzymałość oraz ciężką pracę
w każdych warunkach. Sprawdzają się jako tropowce i dzikarze. Chociaż liczne kręgi
łowieckie zarzucają nam udomowienie ogara jako kanapowca, ja nadal wierzę
w przeznaczenie tej rasy. Coraz więcej właścicieli oraz hodowców umiejętnie
wykorzystuje cechy użytkowe ogara na konkursach tropowców,
na których co roku przybywa ogarów zdobywających liczne dyplomy i uznanie sędziów.
Od kilku lat w Przechlewie co roku w maju są organizowane warsztaty dzikarzy i tropowców
dla ogarów i gończych polskich. Po kilkudniowym szkoleniu można przystąpić
do konkursu sprawdzając swoje umiejętności menerskie oraz psa.
Osobiście miałam przyjemność uczestniczyć w tych warsztatach w 2005 roku.
Jest to doskonała forma spędzenia urlopu z psem, a profesjonalizm
organizatorów zaskoczy każdego.